Dag 15: Naar Grand Canyon

19 Mei 2017, Vrijdag

We staan vroeg op, dat gaat nog steeds als vanzelf, maar we haasten ons niet. We moeten de de inhoud van de camper tanks ook nog dumpen en daarna gaan we op pad naar de Grand Canyon. Dat is 6 uur rijden, en met een paar tussenstops beteket dat dat we om half vier aankomen.

Normaal klopt de tijd van de routeplanner aardig. Maar hier verliezen we tijd door niet de max snelheid te rijden om sommige (lange) stukken. De weg, notabene een interstate (40) is soms zo slecht dat het prettiger is wat langzamer te rijden. De eerst 500 km is de interstate 40, voor een groot deel door de Mojave woestijn.

Soms zijn de borjes langs de weg wel grappig. Zoals “Bicicles share road”. Deze wel loopt bepaald niet vlak, we komen ook weer boven de 5000 ft uit, door die woestijn, schat ik, is toch zeker 150 a 200 km. Per fiets??? Wat ook noemenswaardig is, is dat er een stevige wind in die woestijn staat. In zo’n koekblik op wielen heb je daar al last van, laat staan als je dit fietst. Er is hier niets en nog meer niets, afgezien van een Nasa onderzoekscentrum en wat andere vage dingen die blijkbaar in een woestijn weggestopt moeten worden.

We hebben getankt toen we de woestijn uitwaren, dat scheelt ruim een dollar per gallon. Het tankstation is tevens een eetgelegenheid voor truckers en andere voorbijgangers, groot. Aangezien we in de Camper onderweg al onze gesmeerde broodjes hebben opgegeten, rijden we zonder vette hap weer verder.

Op den duur rijden we Arizona in, de max snelheid is hier 75 mijl/uur ipv 70. Op zich schiet dat lekker op. We halen heel wat trucks in, mooie apparaten zitten daar tussen. Maar op den duur wordt de weg weer zo slecht dat je de max snelheid onmogelijk haalt. Het landschap veranderd ook, we zien ook ranches met enorme gebieden eromheen voor het vee. En zo af en toe een dorp waar het een ‘gezellig’ zooitje is. Dat wil zeggen: Er is ruimte genoeg, dus kun je heel wat gas tanks naast elkaar zetten als je daarin handelt, etc.

Wat ook opvalt is het intense trein-goederenvervoer. Lange trijnen met soms 6 locs (3 ervoor en 3 erachter) met wagons waar 2 containers per wagon boven elkaar staan. En van dat soort treinen hebben we er heel wat gezien.

Het reserveren van de Camping plaats lukt niet echt via de telefoon, eerst een bandje, dan via internet aangemeld, maar geen bevestiging ontvangen, daarna heeft Vera weer gebeld hen horen we dat er wel plaats is. Dat is mooi. Dat laatste stuk van Willians naar Tusayan wil je niet vaak rijden, die weg is ook absurd slecht.

Bij aankomst blijkt dat er hiervandaan een shuttle bus naar de Canyon rijdt, en daar zijn weer locale shuttle bussen. Met onze park-pas kunnen daar gratis gebruik van maken, en we kunnen de camper dus laten staan waar hij staat.

Vera heeft heerlijk gekookt terwijl ik buiten in de zon een boek lees na al dat rijden. Daarna hebben we in Tusayan het IMAX theater bezocht om wat info in te winnen. Tevens hebben we de IMAX film van de Grand Canyon bekeken. Dat is een aanrader. Voor morgen plannen we om met de shuttle naar de Canyon te gaan en daar te wandelen, te shuttelen, etc. We blijven hier drie nachten.